Sevmek için bir nedenin olmadıysa, yani nedensiz sevmişsen eğer birini, onu unutmak, ondan vazgeçmek için de bir nedenin olmuyor. İnsan bünyesi sevmek için bir ‘neden’e ihtiyaç duymuyorken vazgeçmek için illaki bir ‘neden’ istiyor. Yeşeren fidan ağaca dönüşüyor sonra birden yaprakları dökülüyor, belki bir kaç bahar tekrar yeşermeyi bekliyor sonra ondan da vazgeçiyor. Yanında başka yeşeren bir fidan ve kurumuş diğerleri ama o, ne ölüyor, ne büyüyor. Zaman zaman ağırlığını hissettiğin içine kök salmış bir şeye dönüşüyor.